डर

आफ्नै आँखा अगाडी

भयानक हतियार खसेर

सिंगो परिवार ध्वस्त हुँदा पनि

आफू बाँचेकोमा गर्व गरिरहने

ओ, सभ्य र सम्पन्न विश्वका नागरिक!

तिम्रो मतलवी चाला बुझेर

सायद कुनै दिन तिमी

उभिराखेको यो माटोले पनि

श्रद्धाको आँसु चुहाउनेछ।

तिम्रो बेफुर्सदी दिनचर्या देखेर

आज यो आकाश पनि विक्षिप्त छ,

समृद्धिको सगरमाथा चढ्ने

तिम्रो मृगतृष्णा आज

करुणाको मृत सागरमा

चुर्लुम्म डुबेको छ

तर पनि तिमी अझै

आफूलाई ओभानो देख्छौ

सर्पको मुखमा फसेको

कुनै कीरा जस्तै

आफूलाई सकुशल ठान्छौ,

भर्खरै बम खसेर रगताम्य

एक जोडी बृद्ध आत्माको नाममा

किन एक साँझ नपिई बस्न सक्दैनौ?

आफूलाई नदुखेसम्म ऐया नभन्ने

आफैंलाई नलागेसम्म दुख्यो नभन्ने

फरक लाग्दैन मलाई

कुनै ढूंगाको देवतालाई चढाइने

बलिको पशु र तिम्रो सोचाइमा

जो मर्नभन्दा केही सेकेण्ड अघिसम्म

परको हरियो देखेर

पुच्छर हल्लाईरहेको हुन्छ

हरियो चाहे घाँस होस या डलर होस

हरियो त आखिर हरियै हो।

जब आफ्नै अगाडी देखिएको

चरम अन्यायको विरोधमा

तिमी एक दिन

कालो पट्टी बाँध्न सक्दैनौ

मोबाइलको स्क्रिनमा

स्क्रोल गरेर फालिदिन्छौ

निर्दोष बालकलाई

गोली दागिएको तस्वीर

तब डर लाग्छ मलाई

अबोध आत्माको

विभत्स हत्याभन्दा पनि धेरै

तिम्रो उदेकलाग्दो मौनता देखेर।

(सिरियामा मारिएका बालबालिकाहरुको सम्झनामा)