हिंड्दाहिंड्दै बाटोमा
पछाडीबाट च्याप्प समातेर
सोध्छ कोही मलाई-
तपाई कुन पार्टिको?
कुन दलको?
कुन गुटको?
कुन खेमाको?
कुन कित्ताको?
मानौं उसको सदस्यता नलिईकन
म यो सडकमा हिंड्नै पाउँदिन
मानौं उसको गूणगान नगाएसम्म
म यहाँ रहनै पाउँदिन
मानौं म उसको नभएसम्म
यो देशको नागरिक नै हुन पाउँदिन।
सत्तापक्षको भनौं भने
तेरो हजुरबाउ बिपक्षी थियो भन्लान्
बिपक्षी नै हुँ भन्दिउँ भने
तँलाई शासकको डर लाग्दैन भन्लान्
नबोली बसूँ भने
यस्तो घोसे त बिद्रोही हुन्छ भन्लान्
बोलूँ भने पनि डर
नबोलूँ भने पनि डर
सत्य बोलेर पनि विश्वास नगर्ने
झुठो बोलेर पनि सुख नपाइने
पर्यो लौ न कस्तो फसाद!
हर पार्टीको कोही न कोही नेता
मन पर्छ मलाई पनि
हर दलको घोषणापत्रले
लोभ्याउँछ मलाई पनि
म सत्तासीन पार्टीका नेतालाई
ससम्मान अभिभादन गर्दा
बिपक्षी दलका नेतालाई
पनि थोरै सम्झन्छु।
बिजयी नेतालाई मात्र होइन
पराजित नेतालाई पनि
उत्तिकै सम्मान गर्छु।
के यो देशमा
कुनै पनि दलको सदस्यता नलिएर
म एउटा स्वतन्त्र नागरिक भएर
म यहाँ बाँच्न सक्तिन?
दलको झोला नभिरी
म आफ्नै संसारमा
स्वतन्त्र हाँस्न सक्तिन?
यस्तै केही सोच्तै थिएँ
पछाडीबाट च्याप्प समातेर
सोध्छ कोही मलाई-
तपाई कुन पार्टिको?
