पश्चाताप

प्रिय कविजी,

अझै कति लेख्नुहुन्छ,

यी निर्जीव कविताहरु?

बरु हलो जोतेको भए

फल्थे बारीमा एक दुई बाली

अन्न र घासँहरु

बरु भैंसी पालेको भए

चल्थ्यो सजिलै घर परिवार

फैलाउँछु काब्यरस भनेर

बेकार कविता लेख्नुभयो, कविजी।

बरु बुनेको भए हुन्थ्यो

डोका, डाला र नाम्ला

बोकेर डुलेको भए

विक्री हुन्थ्यो गाउँघरमा

बरु रोपेको भए हुन्थ्यो

दुई चारवटा आँपका बोटहरु

यो उखरमाउलो गर्मीमा

शीतल बस्न पाइन्थ्यो कि?

ब्यर्थै कविता लेखेर

जोवन खेर फाल्नुभयो कविजी।

बेलैमा ऋण काढेर

अरब लागेको भए

कि आउँथ्यो घरमा

एक थान ३२ ईन्चको एलईडी सेट

दुई चार थान खजूरका प्याकेटहरु

कि पठाउँथ्यो कसैले

कुनै दुःखको खबर

खबरसँगै एउटा काठको बाकस

कविजी ऋण माग्नै लजाउनुभयो

खतरा मोल्नै डराउनुभयो

बदलामा लेख्नुभयो दर्जनौं गीतहरु

परदेशीका पीडाहरु

घरबार छुटेका सपनाहरु।

घोकेको भए बैंशैमा

निमाका गेसपेपरहरु

बी.ए. र  एम.ए. पास गर्नुहुन्थ्यो

खरिदार सुब्बा नै सही

चाहिने नचाहिने सबै

इतिहास, भूगोल र कला

रटेको भए, बूढेसकालमा

दमको औषधी किन्ने पैसा त

राज्यले दिन्थ्यो कि?

राज्यकै विरुद्ध कविता

लेखेर बस्नुभयो कविजी।

बोकेको भए झोला

कुनै नेताको

मोलेको भए खुट्टा

कुनै माफियाको

लागेको भए युद्धमा

काँधमा राखेर एउटा बन्दुक

कुनै ज्ञात अज्ञात शहीदको सूचीमा

नाम हुन्थ्यो कि सायद

कि के थाहा खै, कविजी

कुल्चेर तिनै शहीदका सपनाहरु

सरकारको मन्त्री पो हुनुहुन्थ्यो कि?

चेतना फैलाउँछु भनेर जीवनभर

कविता लेख्नुभयो कविजी,

आज चेतना बेस्सरी फैलियो

तर जिन्दगी फूल झैं वैलियो।।

---०---