निभ्नै लागेको बत्ती र कलिला आँखाहरु

धिप्पधिप्प बलिरहेको

एउटा बत्ती छ

बत्तीको अघिल्तिर बसेर

एकजोर कलिला आँखाहरु

एक तमासले हेरिरहेछन

निभ्नै लागेको बत्तीमा

र मनमनै पुकारिरहेछन्

हे, ईश्वर! यो बत्ती ननिभोस्

कम्तिमा पनि

यो चकमन्न रात रहेसम्म।

जोगाएर ज्वाला हातले

बचाउन खोज्दा पनि

कतै आफ्नै सासले

बत्ती निभिहाल्छ कि भन्ने डर

बिर्सेर बत्तीलाई

एकैछिन सुस्ताउँदा पनि

निष्ठूरी हुरीले

बत्ती निभाइहाल्छ कि भन्ने डर

डरै डरमा रातभर

जागा बसेका कलिला आँखाहरुमा

जब कोही आएर अचानक

लिन्छ एउटा तस्वीर

फुल फ्ल्यास मोडमा

कलिला आँखाहरु केही बन्द हुन्छन्

तर जसै आँखा खुल्छन्

बत्ती निभिसकेको हुन्छ।

बाँकि रहेको हुन्छ केवल

चूक घोप्टाए जस्तो अध्याँरो।

भोलिपल्ट विहान

अखबारमा छापिन्छ

बत्ती हेरीरहेको बालकको फोटो

तर त्यहाँ न बत्ती हुन्छ

न कुनै बालक हुन्छ

हुन्छ त खालि एउटा क्याप्सन

चन्द्रग्रहणको आकाश।

धेरैपछि भेटिन्छ

कुनै अदालतको कुनामा

एउटा घटनास्थल मुचुल्का

र दसीको पोको

जहाँ बत्ती, बालकको कपडा,

क्यामेरा र कलम 

एउटै पोको बाँधेर राखिएको हुन्छ।