चैतको मूल नहर

चैतको खडेरीमा

मूल नहरको पानी सुक्यो
हिंड्न थाले कमिलाहरु
खेतका गह्राहरु सबै
हेर्दाहेर्दै प्लटिङ भइसके
जहाँ झुल्थे हिजो
चैते धानका बाला,
सारस र बकुल्लाहरु डुल्थे
घोलमा माछा खोज्दै
अन्नको भण्डार थियो 
हिजो जुन थलो, आज
आफैं खरिद गर्छ धान
सीमा पारीबाट।

अपितु
गाउँलेहरु खुशी छन
आफूलाई रातारात नगरबासी
बनाउन पाएकोमा
घर अगाडीको सडक 
आज कालोपत्रे भएको छ
कौडीमा नबिक्ने धुर्को
अहिले करोडको भएको छ
एक टुक्रा फाल्दा
आँगनमै आउँछ 
ब्राण्डेड ईभी गाडी, 
हाम्रा युवाहरु गर्व गर्छन 
आफूलाई सहरिया
भनाउन पाएकोमा।
प्रत्येक घरको अगाडी
अमेरिका जापान
अष्ट्रेलिया क्यानडा
जानेहरुको लागि
विज्ञापन झुन्ड्याइएको छ।

अध्ययनको बहानामा
काम गर्न वा बसाइँ जानेहरुलाई
सजिलो भएको छ, अचेल।
पढेर फर्की आउने र स्वदेशमै
उद्यम गर्नेहरुको लागि छैन
कुनै मास्टर प्लान यहाँ।
कतार मलेशिया वा
विदेशी सेनामा भर्ति हुन
जानेहरुलाई शूभ यात्रा
एअरपोर्टसम्म जाने बाटो 
घरैदेखि पिच भएको छ

ठाउँठाउँमा राखिएका छन

फेरि भेटौंलाका बोर्डहरु।

खुलेका छन् थरी थरी पसल
कमी के को छ र यहाँ
केवल हरेक चिजमा अरुको 

भर पर्नुपरेको छ

गरीखाने होइन यहाँ
देखाउने र देखाइदिने 

काम गर्नुपरेको छ।

म चाहन्छु

चैतको यो खडेरीमा
मूल नहरमा फेरि पनि 
टनाटन पानी भरिवोस्

फेरि पनि चैते धानले

भकारी भरिवोस
आफ्नै माटोमा उब्जेको 
अन्नले खान पुगोस
रहरले बाहेक कोही
विदेश जानु नपरोस्।