प्रियतमा!
तिम्रो निष्कपट ह्रदयको
दैलोभित्र म देखिरहेछु
ममताको एक मझेरी
जहाँसम्म टेक्न मलाई
बन्देज छ कि कुन्नि?
भैगो, म बाहिरै बस्छु
तर तिमी बेलाबेलामा
मनको सञ्झ्यालबाट
मलाई चिहाउँदै गर्नू है।
तिम्रो बोलीको माधुर्यता
तिम्रो शब्दको छनौट
ओज तिम्रो मौनताको
अर्थ तिम्रो इशाराको
म बुझे बुझे झैं गर्छु सधैं
प्रिय आऊ न एकबाजी
काखैमा आएर भनिदेऊ
तिमीले पनि कहिलेकहिं
देख्छेउ कि उस्तै सपनी।
म हरपल हरपल
तिम्रो प्रतीक्षा गरिरहेछु
हरेक साँझ जूनको
उज्यालोसँगै तिमी आऊ
हरेक बिहान झिस्मिसेमा
तिमी मसँगै उदाऊ
अप्रत्यासित प्रत्यासित
सबै क्षणहरुमा होऊन्
तिमीसँगको अनुपम भेट।
प्रियतमा!
थाहा छैन यो जिन्दगी
कुन खोला कुन नदी
कुन सागरमा मिसिने हो?
बोकेर बाध्यताको झोला
यो अनकन्टार यात्रा
कति कोश हिंड्नुपर्ने हो?
बग्दा बग्दै किनारामा
तिमी भेटियौ भने पनि
म रुक्न नसक्ने रहेछु
हिंड्दा हिंड्दै तिमी बाटोमा
देखियौ भने पनि म
बोल्न नसक्ने रहेछु कि
प्रियतमा! आऊ न तिमी
आफैं बोलिदेऊ आज फेरि
उही सुमधूर स्वरमा
“कस्तो छ हजूरलाई?
No comments:
Post a Comment