कोही छैन मेरो
हिंड्दै जाँदा बाटोमा
कहाँ पुगिने हो
आफैंले अनुमान गर्छु
अलिकति डर लाग्छ
कतै म घुम्दैफिर्दै
गोलचक्करमा हराउने पो हुँ कि!
यात्रीहरु अनन्त छन
यात्रा आआफ्नो छ
कर्तब्य आआफ्नो
गन्तब्य आआफ्नो
मेरो गन्तब्य कुन हो?
कि यो अनन्त यात्रा नै
यो जिन्दगीको साध्य हो!
खुशी के हो?
खोज्दै जाँदा मैले
इन्द्रेनीका रंगहरुमा
फरक फरक अनुभुति देखें
खुशी समुन्द्रको लहरमा
खुशी हिमालको टाकुरामा
खुशी जंगलमा
खुशी महलमा
सबैतिर खुशी नै खुशी नै देखें
तर बटुवाजस्तै, म जस्तै।
दु:खको भारी बोकेर
मैले दु:खलाई टार्दै हिंडे
दु:खले मलाई मार्दै हिंड्यो
अन्तिममा थाहा पाएँ
जेलाई मैले दु:ख ठानेको थिएँ
आखिर त्यही जीवन रहेछ
सुख र दु:ख भनेको त
घाम र छायाँ जस्तै रहेछ।
कोही छैन मेरो
यो धर्तीमा जहाँ छन्
सारा चराचर जगत
स्वामित्वको कुरा होइन
दायित्वको कुरा रहेछ
बाँच्नुको अर्थमा यहाँ
म हुनु रहेछ
मर्नुको अर्थ शायद
नहुनु रहेछ।
No comments:
Post a Comment